به گزارش روابطعمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، در هفتمین گردهمی تخصصی «طنزچین» که روز شنبه ۱۸ مهرماه به گردانندگی مهدی فرجاللهی برگزار شده بود، موضوعاتی پیرامون ابزارهای تکنیکی طنزنویسی، اهمیت استمرار در آموزش و نگاه خلاقانه به سوژههای روزمره مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت.
مهدی فرجاللهی در ابتدای این نشست، ضمن خیرمقدم به حاضران به اهمیت جایگاه آموزش در طنز پرداخت.
او گفت: هدف ما در این جلسات، مرور شگردها و ابزارهای نویسندگی است تا با استمرار در این مسیر، ذهن نویسندگان برای خلق آثار فاخر و اثرگذار مهیاتر شود.
این طنزپرداز بیان داشت: کتاب «قسمتهایی از نامههای عاشقانه» نوشته عبدالعلی اثنیعشری با مقدمه دکتر اسماعیل امینی، اثری است که بارها در برنامههای رادیویی به معرفی آن افتخار کردهام و مطالعه آن برای درک بهتر شیرینیهای زبان فارسی به تمامی دوستان توصیه میشود.
فرجاللهی در ادامه جلسه با تبیین ابزارهای فنی طنز، به نقش آرایههای ادبی اشاره کرد.
او با بیان اینکه بهرهگیری از آرایههایی نظیر ایهام، تشخیص، تمثیل، تضاد و اغراق، ابزارهای کلیدی یک نویسنده برای خلق موقعیتهای طنز است، تأکید کرد: این شگردها پس از تکرار و تمرین، ملکه ذهن نویسنده میشوند و به او کمک میکنند تا در لحظه قادر به خلق شوخیهای هوشمندانه و حاضرجوابیهای اثرگذار باشد.
این نویسنده در بخش دیگری از این نشست با تحلیل سوژههای روزمره نظیر قبض آب و فاضلاب بهعنوان مصداق عینی، بر اهمیت انتخاب سوژه تأکید کرد.
فرجاللهی با اشاره به اینکه یک نویسنده با نگاه طنزآمیز میتواند از معمولیترین اتفاقات پیرامون خود، سوژهای برای خنداندن و تلنگر زدن به جامعه پیدا کند، افزود: نگاه مشتری و خریدار به اخبار و رویدادها، همان چیزی است که مرز بین یک نوشته معمولی با یک طنز برجسته را مشخص میکند.
در بخش دیگری از این گردهمی، یکی از شرکتکنندگان به بیان تجربهای طنزآمیز از مراسمهای خانوادگی پرداخت که با استقبال حاضران همراه بود.

در ادامه این گزارش، فرجاللهی با اشاره به ضرورت توجه به روایتگری مدرن، از «دیدارکست» بهعنوان تجربهای موفق در حوزه پادکست یاد کرد.
او با بیان اینکه فضای روایی پادکست «دیدارکست»، ظرفیتهای جدیدی را در بیان خاطرات و مواجهه انسانها با «اولین و آخرین دیدارها» گشوده است، از تمامی حاضران خواست تا با ارسال روایتهای خود، به غنای این اثر صوتی کمک کنند.
این نشست با بررسی نمونههای طنزی از آثار پرویز شاپور و تحلیل جایگاه مرگ و بروکراسی اداری در طنز ادامه یافت.
نظر شما